Ambtenarenplaatjes.

U zult me niet geloven. Dat kan. Er zijn momenten dat ik zelf de badkamer in duik om stiekum te zien of het allemaal waar is wat ik schrijf. Dat is geen ziekte, zelfs niet besmettelijk. Pijnlijk begint het pas te worden als iemand met een sofa in de buurt komt. Gaat u liggen meneer en vertel eens……….hoe was uw jeugd. Er is een prachtige term die zo uit een sprookjesboek lijkt te zijn weggelopen. Pseudologica Fantastica. Met andijvie heel lekker.
Goed, laten we dat later aansnijden. Hier gaat het nu over mijn verzamelwoede naar plaatjes. Geen plakplaatjes, postzegels of bierflessenwikkels, nee plaatjes als in voetbalplaatjes. Mijn verzamelwoede bleef beperkt tot ambtenarenplaatjes. Burgemeester, wethouder en verdere figuren die een ernstig belangrijk gezicht konden trekken.
Ik was een fan. Net mensen.
Het grote voordeel bij het verzamelen van ambtenarenplaatjes bestond uit het aantal. Meer dan vijf verschillende zijn het nooit geworden. Makkelijk te bewaren en uit elkaar te houden. Onder elk plaatje stond naast de naam dezelfde tekst. “Wij zijn er voor U, wij voelen met U mee en wij nemen onze taak zo serieus als Nero zijn pak Lucifers”
Meer was eigenlijk niet nodig. Geen plakboek, geen ruilakties, geen verwarring. Elke idioot kon er wel vijf krijgen. Ze waren gratis bij aankoop van twee theebuiltjes, lucifers of keukenrollen.

Ik was gek op mijn ambtenarenplaatjes. Wel twee weken. Het was de wereld met vijf gezichten die altijd en overal hetzelfde deden. De burgemeester vertelde hoeveel ze van ons burgers hielden, de wethouder beloofde van alles en de andere drie dachten er het hunne van. Die sloten kantines zonder overleg en oplossing en legden vragen over, pak ‘m beet WiFi, in de onderste la.
Tussen Vuurland en Spitsbergen, tussen Amsterdam en zomaar een willekeurige gemeente aan de boorden van een oude rivier zeilden beloften door de lucht en was de werkelijkheid vloeibaar.

Mijn ambtenarenplaatjes heb ik kunnen ruilen voor 30 zilverlingen. Achteraf gezien geen slechte deal. Niet dat ze beschadigd waren of vuil geworden door het vele gebruik. Nee ze hadden hun geloof verloren. “You’re so beautiful zong Joe Cocker maar het nummer was geleend en zijn stem kraste nog erger dan mijn gouden ring op de Fiat Corsa van het Hoofd Algemene Zaken.
De toespraken en beloften ben ik nooit te boven gekomen. De eerste de beste goeroe val ik eerder in de armen dan een knipogende ambtenaar die me zonder omwegen wijsmaakt dat alles onder controle is maar dat de burger af en toe wel moet begrijpen dat de bomen niet tot in de hemel groeien en dat………………

“Mea culpa” vroeg ik een langskomende dominee, “wat betekent dat eigenlijk?”
Er stond niets van in mijn Bijbel” Hij keek me verwonderd aan. “Dat zou ik op moeten zoeken maar er is hier geen WiFi in de buurt” kaatste mijn geestelijke leidsman terug.
“Laten we wat drinken dan op die treurige mededeling”.” We hingen uitgeput aan de klink van de kantinedeur. Tevergeefs. Zou er nog iemand zijn die water in wijn kan veranderen dacht ik nog. Misschien een ambtenaar.



Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com